
Suami halau aku keluar. Aku bawa anak – anak keluar dan suruh mak aku ambil. Keluar cuma bawa pampers anak. Aku bawa susu anak tapi suami rampas balik susu tu. Anak aku yang sulung pun nak dengan dia, tak mahu dengan aku.
#Foto sekadar hiasan. Assalamualaikum, tolong hide profile aku. Aku dah kahwin lagi empat hari anniversary, tapi baru – baru ni kerap berg4duh dengan suami. Usia perkahwinan hampir enam tahun. Anak dah dua orang. Dua – dua perempuan.
Aku alami masalah kemurungan dan emosi tak terkawal. Tiap kali marah suami mesti aku lepaskan dekat anak – anak. Kesian anak. Sampai berd4rah telinganya hari tu. Sedih min. Suami ni hari – hari kerja siang malam. Balik kejap rehat, main dengan anak – anak, nanti malam pergi kerja balik.
Hal anak – anak dan hal rumah aku kena uruskan. Dari membasuh, mengemas, memasak dan segala aktiviti rumah. Budak kecil umur tiga tahun, faham – faham sajaIah rumah macam mana. Kadang – kadang aku fikir penat giIa buat kerja rumah sorang – sorang. Tapi aku terfikir juga mesti penat juga suami kerja siang malam.
Yang geramnya, kerja siang malam tapi OT ke, basic ke, suami tetap dapat RM2,000. Paling banyak dapat RM3,000. Kalau dapat RM3,000, RM1,000 bagi mak dia. Dekat aku dia bagi RM300. Kadang – kadang nak beli apa – apa aku berkira je. Sebab fikir barang – barang anak. Contohnya baju anak, puting anak, jajan anak.
Dengan RM300 tu ada juga main kutu. RM100 kutu mak, RM140 kutu Facebook, RM35 topup Digi, RM30 Maxis ni husband bagi. Ni pun kalau aku minta. Tak minta tak dapat. Selalu barang dapur memang suami bayar. Tapi kalau tak cukup duit aku guna duit aku pergi beli barang dapur dekat kedai Aceh. Cukup ke?
Tengah hari dia makan luar. Makan dekat rumah? Tunggu aku p4ksa makan baru nak makan. Alasannya kenyang lagi. Last sekali terbuang. Jadi aku beng4ng. Tiap kali masak tak makan. Buat apa masak? Jadi aku buat keputusan kami dekat rumah ni makan apa yang ada.
Kalau rajin masak nasi ayam, favourite anak sulung. Kalau rajin masaklah mi segera. Janji perut terisi. Suami makan luar kan. Nak bawakan bekal tak mahu katanya. Lately ni kami berg4duh teruk. Malam tadi masa dalam perjalanan balik rumah dari kampung Johor, g4duh dalam kereta. Kaw kaw.
Mula – mula pergi dekat kampung tu aku dah beng4ng dah. Bayangkan lepas subuh sampai pukuI tiga ke empat petang baru bangun tidur. Tu pun aku marah anak depan dia sebab anak jenis ringan tangan, suka pukuI sepupunya. Aku ajar anak nanti kata lebihkan anak pula. Alahai, dunia. Dah diajar kena marah dengan suami pula.
Jadi marah tu terbawa – bawa sampai malam. Str3ss sangat. Kau cuti, aku juga kena handle anak. Jadi bila pula aku boleh cuti? Mentang – mentang aku suri rumah tak ada masa depan. Sabarlah lagi. Malam dah tak sabar dah. Petang tu, anak buat hal. Baling telefon.
Alah, mana bapaknya tak marah. Hari tu LCD RM500 dah dia jatuhkan, sekarang nak jatuhkan lagi. Nasib tak pecah lagi. Jadi geram punya pasal letak anak dekat luar rumah untuk ajar. Tapi menjerit – jerit macam kena sampuk s3tan.
Buat biasa sudah, tu juga anak yang kau dukung – dukung. Sampai malu nanti jiran dengar. Mak mertua dan abang ipar suruh istighfar. Budak – budak. Dah malam, anak jatuh pula. Main apa entah dekat singki dapur. Jatuh sampai bengkak mata.
Nasib aku pujuk suruh diam. Kalau bapaknya pujuk, membentak – bentak. Sebab emosi terlebih tidur kan. Kau faham sajaIah macam mana. Maunya dia mer0yan macam perempuan. Kalah aku. Tu depan ibu dia. Aku kenalah cover depan mak mentua kan. Lepas tu dia cakap aku berlakon. Alasannya, “Tu lah, ibu kau. Borak je tak tengok anak.”
Aduhai. Aku borak dengan mak kau kot, bukan dengan lelaki lain. Habis kau cuti buat apa kalau tak tengok anak? Besarkan telo? Sampai satu tahap aku dah tak tahan. Dalam kereta aku balas balik apa dia cakap. Ada ke patut dia marah aku dan kata aku punca kereta dia tak ada minyak hitam. Aish, tak guna betul.
Sebelum balik kampung, aku dah cakap jangan kerja malam. Betulkan kereta dulu. Nanti nak jalan jauh senang. Tapi apa aku dapat? Kena marah lagi. Oi siapa tahan? Dah lah str3ss, lepas tu penat dekat kerja lepaskan dekat bini pula. Gaji sikit pun lepaskan dekat bini pula. Dah tahu gaji sikit janganlah diam. Bersuara. Ni diam. Kau dapat apa? Telo? Bang4ng abadi.
Aku dah tak tahan. Aku balas. Selama ni aku diam, apa – apa kau lepas. Nak sangat hidup sorang? Dia jawab. Tak nak kalah. Yelah laki kan. Dayus kalau isteri meIawan tak balas balik. “Aah, memang aku nak hidup sorang. Kalau aku m4ti kan kau puas hati, boleh cari laki lain. Kau mesej siapa? Asyik pegang telefon je.”
Laaa. Memang nak cari g4duh dia. “Aah aku mesej pakwe. Kau puas hati?” Padahal cuci mata dekat tiktok, baca WhatsApp family dan buka Facebook. Tu pun masa anak tidur dan masa dia tak ada dekat rumah. Kalau ada, jangan harap dapat pegang telefon.
Memang aku mulut jahat. Cakap bukan bukan dekat dia sebab aku dah tak tahan. Aku kemurungan. Aku str3ss. Aku tak ada kawan nak mengadu. Aku tak bersosiaI. Aku tak ada pegangan agama. Ya, kau pandai cakap bab agama. Pung pang pung pang. Tapi yang lima waktu tu pun… hai. Ada ibu baru kau buat. Dekat rumah ajar aku pun tak. Aku pula kena rajin terp4ksa k3jut kau.
Belum kahwin bukan main lagi. Solat jangan lupa lah, apa lah, macam – macam. Sekarang kau? Aku geram sampai semua aku cakap. Tapi kau tak faham satu pun. Nak m4mpus, m4mpus sorang. Kenapa libatkan isteri dan anak? Per4ngai ikut per4ngai siapa? Ibu kau pun tak macam tu. Tu lah berkawan dengan kawan tempat kerja.
Last sekali aku cakap pasal cerai. “PergiIah dekat mahkamah.” Maksudnya apa? Dia memang nak bercerai ke apa? Aku cakap, “Okey fine. Jumpa dekat mahkamah. Kau ingat aku jadi janda tak boleh hidup?” Dia cakap, “Siapa je nak janda macam kau.”
Lepas tu dia cakap, “Eloklah. Nanti aku senang boleh balik kampung jaga ibu aku.” Aku balas, “Alhamdulillah. Sekurang – kurangnya ada orang nak jaga. Tapi sepanjang ayah meninggaI, aku tengok kau tak jaga pun ibu. Along yang selesaikan hal – hal berkenaan arw4h ayah. Kau? Nangis macam tak ada iman dan tak terima qada dan qadar Allah.”
Bila aku cakap macam tu, dia kata aku tak rasa apa yang dia rasa. Ya Allah. Sampai macam tu sekali. Eloklah. Kau nak sangat kami tinggalkan kau sorang – sorang. Lepas ni kau tak ada tanggungan kan. Berat sangat ya kami ni sebab kau pikul.
Jadi sekarang aku dilema. Sama ada nak teruskan perceraian atau masih teruskan bahtera yang kami bina. Lagi satu nak tambah. Tiap kali pergi mana – mana aku yang sediakan semua. Susu anak, mandikan anak. Kalau balik kampung pun sama juga. Barang – barang dah siap kemas, aku juga. Masukkan dalam kereta pun aku juga.
Suami? Macam biasa, besarkan telo. Alasan nak suruh kita cepat tapi tak bantu kita. Adik ipar pun sampai kesian dekat aku, sanggup pegangkan anak sebab aku nak basuh botol susu anak. Nak letak dekat bawah tak mahu. Apa salahnya dah nampak bini kau pegang anak kau, tolonglah basuhkan botol susu tu.
Orang cakap tiap kali g4duh jangan pandang sisi jahat dia. Tapi pandang apa yang dia pernah k0rbankan untuk kau. Ya, betul. Aku dah fikir banyak kali dah. Tapi hati aku tak tenang. Aku takut. Aku keliru. Aku sedih. Tadi pukuI dua belas lebih dia balik. Dia halau aku lagi.
Dia cakap, “Asal kau ada lagi dekat rumah ni? Kau keluar sekarang.” Sedih sangat. Aku bawa anak – anak keluar dan suruh mak aku ambil. Keluar cuma bawa pampers anak. Susu bawa tapi diambil balik oleh dia. Anak aku yang sulung pun nak dengan dia, tak mahu dengan aku. Sedihnya. Agaknya aku ni mak yang jahat ke?
Ulasan Pembaca :
Puteri Suhana : Aku pula yang panas hati dengar masalah ni. Sebab aku memang pantang betul kalau laki aku tak mahu tolong uruskan anak – anak. Tak mahu tolong uruskan rumah tak apa lagi, jangan abaikan anak – anak sudah. Tapi kes tuan cerita ni siap kena halau lagi.
Amboi, dia ingat suri rumah tak ada pendapatan ni tak boleh hidup tanpa suami ke? H4ng bagi pengajaran sikit dekat dia. Dia dah halau kan, h4ng balik rumah mak h4ng. Bawa sekali anak – anak. Biar dia duduk sorang – sorang. Tengok sikit dia pandai urus diri ke tak dalam rumah tu.
Dah baca, jangan lupa komen dan share ya. Terima kasih! Hantar kisah anda di sini -> https://hai.mehbaca.com/submit/
PERHATIAN : Pihak admin tidak akan bertanggungjawab langsung ke atas komen – komen yang diberikan oleh pembaca. Pihak admin juga tidak mampu untuk memantau kesemua komen yang ditulis pembaca. Segala komen adalah hak dan tanggungjawab pembaca sendiri.